Bewust leven

Childfree: een bewuste keuze om geen kinderen te krijgen

Foto: Ripley

Ik ben bewust ‘childfree’, een beslissing die ik 18 jaar geleden (toen ik 11 was) heb genomen, en ik ben een gelukkige vrouw met een heel fijn en boeiend leven.

Gek hè? Of net niet…

Het is nog steeds een groot taboe, een vrouw zijn die geen kinderen wil.

Hoezo je hebt geen moedergevoel? Dat kan toch niet? Wat voor een egoïstisch en koud persoon ben jij! 

Ach! Je bent nog geen 30, je zal je wel bedenken!

Je moet niets hebben van kinderen?

Wacht maar, je bent er gek op als ze van jezelf zijn!

Heel mijn volwassen leven krijg ik deze antwoorden naar mijn hoofd geslingerd wanneer mensen aan mij vragen of ‘ik nog geen kindjes heb’ en waarop ik eerlijk antwoord dat ik helemaal niet van kinderen hou en ze zelf ook helemaal niet wil. Geloof me vrij dat het frustrerend is om dan zulke kwetsende en neerbuigende antwoorden naar m’n hoofd te krijgen. Liefst zou ik een stoel naar de persoon in kwestie z’n hoofd gooien als respons! Doe maar niet Ripley, denk ik dan.

Ik probeer dan beschaafd doch fanatiek tientallen constructieve argumenten aan te halen om mijn bevooroordeelde gesprekspartner toch duidelijk te maken waar mijn keuze vandaan komt en waarom ik deze bewuste keuze ook maak.

Soms dringt het na mijn ‘lithanie’ toch door (oef!) en soms ook niet. De Turkse man van de matrassenwinkel is niet meer zo vriendelijk tegen mij sinds ik vlakaf zei dat mijn moeder al acht katten heeft en dus niet moet rekenen op kleinkinderen. (Hij vroeg er zelf naar!)

Cru gezegd, ik hou geen rekening met andermans wensen en gevoelens als het gaat over mijn (gebrek aan) reproductie. 

Veel vrouwen beginnen anno 2021 nog steeds aan kinderen omdat ze denken dat het zo hoort. Huisje kopen, trouwen, kindjes maken… zo hoort het toch? Is dat niet de succesformule voor het leven? 

Laat ik je wat vertellen:

It’s peer pressure from dead people. 

Omdat deze verouderde tradities er generatie op generatie worden ingehamerd, moeten we ons bijna wel schuldig voelen wanneer we beslissen dat die zogezegde fundamentele dingen toch geen plaats hebben in ons leven. 

Mijn moeder en ik verschillen 28 jaar in leeftijd. Wij zijn 98% van de tijd vier handen op één buik en ik weet ondanks dat we soms wel eens botsen, mij ontzettend graag ziet. Samen hebben we voor de heetste vuren gestaan en zij heeft ook heel mijn leven op haar eentje voor mij gezorgd. 

Toch wou mijn moeder oorspronkelijk geen kinderen. 

Mijn ‘vader’ heeft haar gepusht, aangezien al hun vrienden, collega’s en kenissen al kinderen hadden konden zij toch niet achterblijven… 

Uiteindelijk heeft ze meer voor mijn ‘vader’ dan voor haarzelf toegeven aan zijn kinderwens en ik weet dat als ze de klok kon terugdraaien, dat ze geen kinderen op de wereld zou zetten. 

En dat kan ik haar helemaal niet kwalijk nemen.

Met dit inleidend artikel wil ik een reeks starten die zich verder zal verdiepen in het leven van ‘childfree’ mensen, sterilisatie en klimaatbewust geen kinderen op wereld zetten. In deze reeks artikels ga ik natuurlijk mijn eigen verhaal (verder) doen maar ook buitenstaanders aan het woord laten over hun leven en keuzes omtrent dit ‘taboe-onderwerp’.

Ik schrijf dit artikel op 8 januari 2021.

Het is nu bijna 16 uur en ik ben vanmorgen met mijn partner (die ook bewust childfree is) voor de tweede keer naar de gynaecoloog geweest. Ik heb in oktober laten vallen dat ik graag een sterilisatie wou maar dat de eerste gynaecoloog iets te hard zat vastgeroest in zijn verouderde en toxische normen en waarden. Met andere woorden, die man nam mij niet serieus en vindt dat hij het recht heeft om te beslissen wat een bijna 30-jarige vrouw wel of niet met haar lichaam mag doen.

Mijn huidige gynaecoloog heeft toen kort naar mijn verhaal en argumenten geluisterd en meteen laten vallen dat hij een operatie voor iemand zoals ik zeker zag zitten. We zijn nu één consultatie verder en ik heb vanmiddag mijn patiëntendossier kunnen invullen.

Het is eindelijk zover! Mijn droom gaat in vervulling en op dinsdag 2 maart 2021 ga ik onder het mes en worden mijn eileiders verwijderd. Geen gepruts en lichaamsvervuiling meer met de pil of andere farmaceutische rommel, maar gewoon een gezond lichaam dat zich geen zorgen meer moet maken om ‘bezet’ te worden.

Het eerstvolgende artikel in deze reeks zal ik schrijven na het herstel van mijn operatie (die drie keer niets hoort te zijn), zodat ik dieper in kan gaan op dit specifieke onderdeel.

Wie nu al eventuele vragen heeft kan mij altijd een DM sturen op Instagram.

Ripley blogt over thee, spiritualiteit, tripjes en planten. Ook taboe-onderwerpen die ‘mind opening’ zijn, schuwt zij niet. Je kan haar conscious content creation, travels en nog veel meer vinden op haar instagram.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *